نشریه اینترنتی کافه داستان

cofedastan — Thu, 18 Jun 2009 23:48:18 GMT

شب هنگام باز می آیم

تا به رویا دیدارت کنم.

کسم نخواهم دید و بازم نخواهد پرسید

خاطر آسوده دار و در را بار بگذار!

پسر/فلش فیکشنی از سعید سرحدی

cofedastan — Wed, 10 Jun 2009 21:41:18 GMT

بیگانگان و سگهایشان، وارد دهکده شده بودند، با نقشی سرخ رنگ بر روی بازوانشان بین جنازه ها بدنبال کسانی بودند که هنوز زنده اند. آنها به بازماندگان کمک می کردند.

همدم/داستان کوتاهی از بهزاد شیبانی

cofedastan — Tue, 02 Jun 2009 23:00:18 GMT

دو کبوتر کنار لبه ی پنجره اتاق نشستند و از سرما پرهایشان را پُف داد ند. دلش سوخت و کمی برنج پخته برایشان آورد، تا پنجره را باز کرد٬ هر دو پر کشیدند وپریدند. برنجها را روی لبه ریخت تا شاید دوباره بیایند. هوای سرد بیرون به اتاق خزید، لیز خورد روی سرامیک های کف اتاق، بعد از انگشت کوچک پایش وارد بدنش شد٬ آمد بالا تا به پنجه های دست رسید، سه تار را به کتابخانه تکیه داد. به کتاب هایی نگاه کرد که هر بار بازشان می کرد، تکه هایی از خودش را می دید ٬ لابه لای ورق های تا خورده، زندگی می کردند.

خزان/شعری از آزاده عبدی فرد

cofedastan — Tue, 02 Jun 2009 22:59:18 GMT

خزان راز

خزان نوبت پرواز

خزان کوچ غريبانه‌ی آغاز

خزان گوشه‌ی سرگشته‌ی آواز

خزان منظره‌ی کوچه ی خاموش، در آن پنجره‌ی چوبی دلباز

تابستان سال پیش/داستان کوتاهی از کاوه کاویان پور

cofedastan — Fri, 29 May 2009 22:58:18 GMT

تنش را سوزانده بود نگاه ِ خورشید سیاه ِ سیاه، اما حتی شوری آب هم نمی سوزاند تنش را. دلش انگار اینجا نبود، دلش داشت فکر می کرد... توی آبها شناور بود، می رفت پایین و از آنجا میشد خورشید را دید وقتی چشمهایش را باز می کرد. حتی عبور هجم لغزنده ای را بر پاهایش حس می کرد، ماهی ها بودند که به مهمانی آنها رفته بود، آن پایین می رقصیدند... ظهر بود، ظهر ِ روزی روشن و داغ، مثل ماسه های لب ساحل که می سوزاند پاهایش را... آتش بودند که به شکل ماسه روی زمین آرام گرفته بودند به انتظار. رفت و دراز کشید جایی که کمتر داغ بود و امواج پاهایش را می بوسیدند و با خودشان مدام صدای میم را با همان آوایی که تنها یک بار، تنها یک بار شنیده و از بر کرده بود می آوردند: دیگه دریا نرو دلم شورتو میزنه.

معجزه ی سكه ها/داستان کوتاهی از علیرضا ذیحق

cofedastan — Thu, 28 May 2009 10:33:18 GMT

" دل نگران گلوله ها بودم . بازار همه شده جنس چيني . درست مثل اينكه سربازهاي چشم بادامي تو شهر رژه بروند . اما خيالم تخت شد كه گلوله هاشان حرف ندارند . لخته ي اين چند گلوله را هم بشوركه با خون داغ ، حسابي ترگل ور گل مي شوند ." بعدش نشستند روتخته سنگي و با نان وشراب و كبك هايي كه سيخ به تن ، كباب مي شدند ، سير و پيمان از شكار امروز گفتند . خستگي شان كه در رفت يكي از كوه پايين آمد و ديگري سرحوصله ، رفت ته دره اي كه آن زير ، رود مي غريد . زني كه آن پايين دامن اش چرخ مي خورد و با بادي تو آستين ، چشم اش به اوبود ، كمي ترساندش و رفت بيبند كه كيست . خودش بود . چهره اي كه درمهتاب، مثل اناري آفتاب خورده و لهيده ،سرخ مي زد. كرخت شد و گفت : " بند دلم را پاره مي كني كه چي ؟ تاته دره نگاهم به توبود و فكر نمي كردم كه باز به خط هم بخوريم . "

چهار فلش فیکشن از مرجان مجیدی

cofedastan — Thu, 28 May 2009 09:43:18 GMT

در را باز نمی کنم . صدای زنگ سکوت خانه را به یغما می برد.

از این دریچه کوچک نشسته بر تن در هم می توان فهمید که چیزی در ابروان گره کرده و چشمهای میشی بی احساسش تغییر نکرده است.

سکوت کوچه که با تق تق پاشنه های ده سانتی چکمه هایش به یغما می رود،

آرامش به خانه باز می گردد.

در حال و هوای انتخابات

cofedastan — Wed, 27 May 2009 22:28:18 GMT

ناهید مهریزی

آنها از من پرسيدند رشته تحصيلي و سطح تحصيلاتم چيست. وقتي گفتم، ناگهان يكي از خانمها گفت شما به درد كار در رسته فرهنگي مي خوريد . با اين خواهر و آن برادر به ستاد رسته فرهنگي برويد و گوشه اي از كار را بگيريد. داشتم هاج و واج به آنها نگاه مي كردم كه ديدم دارم در معيت خواهر و برادر به سمت ماشين مي روم. حتما در موقعيت هايي قرار گرفته ايد كه در وهله اول جز مطيع بودن كاري از دستتان بر نمي آيد. وقتي از دري كه رفته بودم تو آمدم بيرون ،گفتم، ببين چه جوري در عرض 2 دقيقه آزاديم را تاخت زدم. معقول بر اين من الآن بايد در خانه باشم، چاي بخورم، با مامانم گپ بزنم، يك كتاب و يك مجله بردارم ، تورقي و خواندني و... خلاصه به ستاد رسته فرهنگي رفتيم .اگر از ابتداي اين نوشته شما چشمتان به واژه صندلي خورده، در آن ستاد صندلي ديده مي شد و من كه به خاطر پادردي قديمي نمي توانم زياد روي زمين بنشينم لبه يك كمد ديواري خالي نشستم و به حرفهاي خواهر مسئول رسته فرهنگي گوش دادم. خواهري خسته و كوفته! كه ترجيع بند حرفهايش با ما و مراجعين تلفني اين بود:" صبح كه از خونه مي آيم ستاد همه اهل منزل خوابند. شب وقتي برمي گردم باز همه خوابند ". اما نگفت كه اين فعاليتها قلكي براي پس انداز آينده اجتماعيشه. بهرحال ايشان از نحوه تبليغ در اين رسته گفت و گفت تا رسيد به اينكه از بين راي دهندگان دانش آموزان خيلي مهم هستند و ما بايد به افكار آنها نفوذ كنيم. حركات دستهايش هم براي تاكيد به نفوذ طوري بود كه آدم فكر مي كرد مي خواهد مغز بچه هاي بينوا را تو دستش بگيرد. من بيچاره!! من گاهي اوقات به افكار خودم هم نمي توانم نفو ذ كنم چه برسد به فكر ديگران. صبحت به اينجا كه رسيد بلند شدم و گفتم خوب خيلي از حضورتون استفاده كردم و با يك موخره چيني از در اومدم بيرون.

تپش/داستان کوتاهی از مهران موسوی

cofedastan — Sat, 23 May 2009 21:29:18 GMT

صداي جيرجير تخت بابا و مامان را مي‌شنوم. كسي از تخت پايين مي‌آيد. نمي‌توانم حدس بزنم كدام‌شان است. انگار به طرف آشپزخانه مي‌رود... بابا است چون لخ‌لخِ دمپايي را روي موزاييك‌هاي كف آشپزخانه نمي‌شنوم. درِ يخچال را باز مي‌كند. شيشه‌اي را برمي‌دارد. آب را پُر سر و صدا، تويِ شكم فربه‌اش رها مي‌كند. دست‌كم سي ثانيه طول مي‌كشد. انگار تمام آبِ بطري را سرمي‌كشد. شيشه را مي‌گذارد روي پيشخان و آروغ مي‌زند و بيرون مي‌آيد... چرا درِ ورودي را باز كرد؟ انگار از آپارتمان بيرون مي‌رود. صدايي نمي‌شنوم. بعد يكهو صداي گنگ بابا، با صداي مرد همسايه‌ي بالايي مخلوط مي‌شود. نمي‌توانم بشنوم چه مي‌گويند. فقط مي‌شنوم همسايه، به صداي بلند مي‌خندد. بابا برمي‌گردد. سعي مي‌كند در را آرام ببندد. تخت‌شان جيرجير مي‌كند. چند لحظه بعد، دوباره، صداي خُروپف مادر بلند مي‌شود. دست‌ام را مي‌گذارم روي قلب‌ام. حالا ديگر سقف خفه‌خون گرفته. خودم را تصوّر مي‌كنم در حالي كه راننده‌تاكسي‌اي را به باد كتك گرفته‌ام، چون حاضر نشده سيگارش خاموش كند!

قاصدک/داستان کوتاهی از مهرداد زمانی

cofedastan — Fri, 22 May 2009 21:55:18 GMT

صداي محمد بود،سرم را برميگردانم ، چتر تاريكي در شعاع نور آپارات گسترده شده است . تا چند صندلي آنطرفتر كسي نيست بجز دختركي كه عشوه كنان بوسه اي به پسر جوان بغل دستي اش مي دهد.

در مقابلم حجم نوراني نقره اي رنگ ، اشباح متحركي را مجسم مي كند . محمد عرض سالن را در موازات پرده سفيد طي مي كند . لبانش در پشت سبيل های پر پشت و بلندش گم شده است ، اما من می دانم كه دارد لبخند مي زند.

نور چراغ قوه ای هيكلم را برانداز كرد و كنترلچی اعتراضش را در تمركز رگه هاي نور خلاصه مي كند :

(( خانم ! سيگار كشيدن موقوفه… ))

با غيض نگاهش مي كنم . پكي سنگين به سيگارم ميزنم و به پاشنه كفشم مي سپارمش…

پرده‏‎‍ سفيد قدم زدني بي انتها را در حاشيه شط نشانم مي دهد. تماشاگران اشباح نقره ايي را تشويق مي كنند .

((هميشه دلم مي خواست يه جور درست و حسابي كلكم كنده بشه ! ))

محمد گفت ، مثل هميشه با خنده و طعنه ، و بعدش سنگريزه ها را به آب سپرد .

تلخي شعر و شعار مغز و استخوان زندگي مان را رنج مي داد . مثل طعم عرق كه گلويم را مي سوزاند ، چندشم مي شود، تفم را نثار كارون مي كنم .

محمد مي گويد : (( مُسَكِّنِ خورده بورژوايي ! ))...