نشریه اینترنتی کافه داستان

اسم من عباس نیست/داستان کوتاهی از اسری قراچه

cofedastan — Sun, 20 Dec 2009 04:57:18 GMT

آره این روزا بیشتر احساس می کنم که دوستش داشتم.اما نمی دونم که اونم منو دوست داشت یا نه.اصلا می تونست دیگه کسی رو دوست داشته باشه یا نه.تو عمرش فقط عاشق دو نفر شده بود.یکیش که از همون عشقای نوجوونی بود اون یکی هم که اواخر زیاد یادش می کرد مال روزایی بود که تازه مادرش فوت کرده بود.دختر یکی از بستگان نه چندان دورشون که باهاشون رفت و آمد نداشت.عباس جز به من و خانوادم که از بچگی با هم بزرگ شده بودیم و یکی دو تا از خانواده های فامیل به کسی علاقه ای نشون نمیداد.از همون روزای اول متوجه علاقش شده بودم چون بیشتر از معمول حواس پرت و پرانرژی شده بود.

این جا همه چیز عادیست!/داستان کوتاهی از نرجس هاشمی

cofedastan — Sat, 19 Dec 2009 16:33:18 GMT

بیش تر وقت ها روی شبکه خبر است تا بابا خونه است همیشه می توان به این طریق بودن و نبودن بابا را حس کرد.من روی کاناپه می نشینم و یک سیب دستم می گیرم کارد را بر می دارم بابا عصبانی می شود و می گوید : دروغ محض اینها خجالت نمی کشند و کنترل را به دست می گیرد و تلویزیون را خاموش می کند .تلفن خانه به صدا در می اید و بابا قصد بیرون رفتن از خانه را دارد می ایستد و می گوید : با من کار داشتند من نیستم.

دست ها بالا!/داستان کوتاهی از محمد امین محمدی

cofedastan — Sat, 19 Dec 2009 16:25:58 GMT

اوایل زیاد تحویلش می‌گرفتم شاید خجالت بکشد و دست از زندگی‌ام بردارد. اما دیدم نه خیلی زود آمد خواست با پرویز خویش شود. این آشی بود که خودم پخته بودم. وقتی از پرویز می‌خواستم عکس العملی نشان بدهد بی‌انصاف فقط می‌خندید.

کابوس/داستان کوتاهی از حسین کهندل

cofedastan — Sat, 19 Dec 2009 16:22:02 GMT

چراغ قرمز راهنمایی که سالهاست سبز نمی‌شود، و انعکاس نور زًل زده آفتاب از نرده‌های سفید گورستان بر روی ماشین‌های پشت ترافیک، همه گواهی میدهد که بیدارم به غیر از مردی که قصد دارد از بالای برج بلند خیابان خودش راا به پائین پرتاب کند.

جزیره‌ای برای تبعید کاغذ پاره‌ها در ضمیر نقد می‌شود

cofedastan — Wed, 16 Dec 2009 11:23:18 GMT

دختر رفته است. او که می رود همه چیز به هم می ریزد و دیگر نمی توانم ادامه بدهم. مرد سوار آسانسور می شود. بوی دریا و ماهی را حس می کند. تصمیم می گیرد که از پله ها بالا برود. کاری کرده اند که آسانسور بوی ماهی بدهد. ۳۵۲ ژله را بالا می رود. دری را که به طبقه ای باز شود نمی بیند. در پشت بام را باز می کند. آب شور و ماهی های کوچک و بزرک و کاغذ های پاره با موجی بزرگ مرد را تا پایین پله ها می آورد.

- متن کتاب -

جزیره ای برای تبعید کاغذ پاره ها ـ نویسنده: مجید تیموری ـ نشر چشمه ـ ۷۲ صفحه

فردا پنج شنبه ساعت ۱۵، جزیره ای برای تبعید کاغذ پاره ها در ضمیر با حضور نویسنده نقد می شود. حضور در این جلسات برای عموم آزاد است. آدرس: گیشا، جنب بازار نصر، خیابان فاضل غربی، پلاک ۳۷، زنگ اول، طبقه همکف. تلفن: ۸۸۲۸۳۵۶۴

نقدی بر «احتمالاً گم شده ام» سارا سالار/محمد رضا جوانروح

cofedastan — Wed, 16 Dec 2009 10:35:27 GMT

برنامه ريزي كرده بودم كه سه شنبه عصر، حتماً جلسه نقد و بررسي كتاب داستان «احتمالاً گم شده ام» نوشته خانم سارا سالار را، در سالن شهر كتاب مركزي بروم. توي خيابان بخارست، نه ... خيابان... يادم رفته اسم جديدش كه ... پايينتر از سفارت ژاپن، نرسيده به عباس آباد، خيابان... يادم نيست! اما آقاي محمد خاني چند سالي است كه بعنوان مدير و برگزار كننده جلسات نقد و بررسي كتابهاي تازه چاپ شده، تازه نشر شده، تازه در آمده، تازه... در شهر كتاب مركزي كه زماني در ساختمان خيابان بهجهت آباد تقاطع زردشت تشكيل مي شد (عجب كه يادم است!) و الان با فضاي نوساز نوساخته اش كه خوب و بزرگ و دلگشاست، در همين جايي كه گفتم، احتمالاً گفتم، شايد گفتم،... تشكيل ميشود، همت خوبي و تلاش سازنده اي دارد تا در معرفي كتابها و ايجاد محيطي فرهنگي و فرهيخته كوشا و مؤثر باشد.

دو داستان کوتاه از مهرداد جلال احمدی

cofedastan — Tue, 15 Dec 2009 18:55:58 GMT

و تو باز هم ساکت بودی. لجم گرفته بود و با همان کفشهای پام رفتم توی آشپزخانه و میوه ها را با بی تفاوتی روی میز صبحانه ول کردم، چندتا سیب قل خورد و از لبه میز پرت شد روی زمین...با عصبانیت کتم را پرت کردم روی کاناپه هال و هنوز کفشهام پام بودند. زیر لب غرغر کنان سمت در رفتم کفشهام را با بی دقتی تمام در آوردم، میدانستم دیدن کفشهایی که روی هم بالا رفته بودند، آنهم درست جلوی در ورودی و درست وقتی که قرار بود تا نیم ساعت بعد کلی مهمان بریزند توی خانه حسابی لجت را در می آورد، با خودم توی فکر غر میزدم و هی به این فکر میکردم که مگر تو خودت نبودی که گفتی:

- تا تو میوه میخری من دستی به دستشویی بکشم، برگشتی زیاد زنگ بزن چون ممکنه شیر آب باز باشه نشنوم ...

بادبادک/نویسنده:ویلیام سامرست موآم/برگردان: مرضیه ملکی/ قسمت پایانی

cofedastan — Mon, 14 Dec 2009 18:53:18 GMT

داستان بادبادک در چند قسمت منتشر می شود؛ قسمت پایانی این داستان را ببینید.

بعد از ظهر های روز شنبه به بهترین روز هفته تبدیل شده بود. صبح ها که آقای سانبری و هربرت برای سوار شدن قطار به شهر، خانه را ترک می کردند اولین کاری که انجام می دادند این بود که آسمان را نگاهی بیاندازند تا ببینند هوا برای بادبادک هوا کردن خوب است یا نه. بیشتر از همه روزی طوفانی با باد های دمدمی را دوست داشتند که به آنها این شانس را می داد تا مهارت های خودشان را مهکی بزنند. در طول هفته، هر روز صبح آنها در مورد بادبادک حرف می زدند. آنها بادبادک های کوچکتر از مال خودشان را مسخره می کردند و به بادبادک های بزرگتر حسادت می کردند. در مورد عملکرد های بادبادک باز های دیگر با چنان حرارت و حقارتی بحث می کردند که فوتبالیست ها و بوکسر ها در مورد حریفانشان سخن می گویند. آرزوی آنها داشتن بادبادکی بود که بزرگتر از همه باشد و بالاتر از همه برود. برای نخ بادبادکی که به مناسبت بیست و یکمین تولد هربرت به او دادند بارها دچار مشکل شدند تا اینکه بالاخره از سیم پیانو پیچیده شده به دور یک طبل استفاده کردند. اما این هم هربرت را راضی نمی کرد. او در مورد جعبه ی بادبادک که یک نفر آن را ساخته بود چیزهایی شنیده بود تا اینکه به یکباره ایده ای به ذهنش رسید. او فکر کرد که می تواند خودش چیزی مشابه آن بسازد و از آنجا که کمی نقاشی بلد بود تصمیم گرفت که خودش آن را طراحی کند. مدل کوچکی ساخت و یک روز بعد از ظهر وقت گذاشت تا بتواند مدل را پیاده کند، اما موفق به این کار نشد. او پسر سرسختی بود و تسلیم نشد.

بادبادک/نویسنده:ویلیام سامرست موآم/برگردان: مرضیه ملکی/قسمت اول
بادبادک/نویسنده:ویلیام سامرست موآم/برگردان: مرضیه ملکی/ قسمت دوم

گفت و گوی علی رضا اجلی با امیر حسین یزدان بد

cofedastan — Wed, 09 Dec 2009 11:37:18 GMT

مجموعه داستان امیر حسین یزدان‌بد با نام "پرتره‌ی مرد ناتمام" به تازگی از سوی نشر چشمه منتشر شده است. این مجموعه داستان، درباره‌ی مرد ناتمامی به نام مهرداد ناصری است که در هشت داستان کوتاه این مجموعه هم نمی‌تواند کامل شود. نگرش پست مدرنیستی یزدان‌بد در این مجموعه در نوع خود ستودنی است. با یزدان‌بد به بهانه‌ی چاپ اولین کتاب‌اش و حضورش در جلسات داستان خوانی گروه ضمیر گفت و گویی کردم که می‌بینید.

آخرين دقايق/نويسنده: آيوی گودمن/برگردان: محسن موحدی ‌زاد و محمد حياتی

cofedastan — Sat, 05 Dec 2009 09:19:18 GMT

خواهرم پرسيد: "چه مرگته؟ چي مي‌خواي؟ چند بار بايد به‌ت بگم خودم پنج‌شنبه‌ها زنگ مي‌زنم خونه؟ وقتي قراره من خودم پنج‌شنبه زنگ بزنم تو ديگه چارشنبه زنگ نزن."

"بايد باهات صحبت كنم."

"مامان مي‌دونه زنگ زدي؟ اينجوري فقط پول هدر مي‌دي. مسخره‌س. من الان بايد سر درسم باشم."

"مي‌خوام خودمو بكشم."

"باورم نمي‌شه. مگه تو اين ماه كم مرگ و مير داشتيم؟ حتا اون آشغالي هم كه باهاش بيرون مي‌رفتي..."

"آشغال نبود."

گفت: "آشغال بود. آشغال،‌آشغال." بعد تلفن را قطع كرد.

شماره‌ي پسرعمو ريچارد را گرفتم كه يك بار گفته بود مي‌توانم به او اعتماد كنم.

ريچارد گفت: "اين بارو بي‌خيال شو."

به خواهرش برندا زنگ زدم.

برندا پرسيد: "كدوم دنا؟"

دوباره به مادرم زنگ زدم.

"هنوز زنده‌اي؟ دنا، چند ساعتي مي‌شه فرستادمت پايين."

شماره‌ي اطلاعات را گرفتم. اطلاعات گفت صفر را بگيرم.

صفر را گرفتم.

صفر گفت: "خدماتو بگير."

خدمات را گرفتم.